Klodian Taçe - Faqja Zyrtare

⚫️ LAMTUMIRË KRYETAR 💔

Zemra mal🇦🇱❤️🇽🇰

MIRËMËNGJES 🇦🇱

dhe me zemrën plot të këtyre djemve, ju uroj të diel të qeshur😍

MIRËMËNGJES 😊

Shihemi në 11.00🫶

Këtë fundjavë vizito Ujvarën e Sotirës 📍Gramsh #beautifulalbania😍🇦🇱

👏👏👏👏👏👏

Me fërshëllimën e një shpate që preu heshtjen, iu pre koka Luanit të Janinës. Gjaku i tij rridhte si lum mbi kalldrëmet e ishullit të tij, teksa shqiptarët e Janinës qëndronin të shtangur, të paaftë të përtypnin pabesinë që sapo kishin parë me sytë e tyre. Sulltani kishte firmosur vdekjen e tij në një dekret të shkruar në formën e një pike loti — simbol, thuhej, i dhimbjes që ndjente për shuarjen e një prej udhëheqësve më të dashur dhe më të fuqishëm të Perandorisë. Por brenda asaj pike loti ishte edhe urdhri: koka e Luanit duhej të dërgohej në Stamboll, një mesazh i heshtur por i qartë se askush nuk mund të thyente Portën e Lartë. Sulltani ishte përpjekur për vite me radhë të nënshtrojë Luanin e Shqiptarëve. Por kur koka e tij më në fund mbërriti në Stamboll, thuhet se fytyra e tij ngriu— sepse vetëm atëherë e kuptoi: mund t’ia merrte jetën Ali Pashë Tepelenës, por kurrë lavdinë. Tani që kemi rilexuar këtë copëz të dhimbshme të historisë sonë, është e pamundur të mos ndalemi një çast për të reflektuar. Dhimbja e një populli që sheh he**in e vet të bjerë — jo vetëm nga shpata e armikut, por edhe nga pabesia — ndjehet thellë në çdo varg, në çdo melodi. Në këngën “Janinës ç’i panë sytë”, kjo dhimbje bëhet zë. Bëhet klithmë. Bëhet kujtesë. Çdo fjalë është e ngarkuar me mall, me revoltë, me krenari të plagosur. Populli ynë, me pak fjalë, arrin të thotë gjithçka — tregon humbjen, qëndresën, dashurinë për lirinë dhe trimin që s’u përkul kurrë.