Afson افسون

ایوب او زرینه

لومړۍ برخه: د باران تر سیوري لاندې

د پسرلي وروستۍ ورځې وې. اسمان له وریځو ډک و او د کلي پر شنو پټیو د باران نرۍ څاڅکي ورېدل. ایوب د کلي له ښوونځي راستنېده. د خټو پر تنګه لار روان و او د باران له امله یې خپلې جامې تر سر پورې راټولې کړې وې.

د لارې په منځ کې یې ولیدل چې زرینه د یوې زړې توت ونې لاندې ولاړه ده. په لاس کې یې کتابونه نیولي وو او د باران له زیاتېدو سره یې اندېښمنې سترګې اسمان ته نیولې وې.

ایوب ورو ورو ورنږدې شو.

"زرینې، ولې دلته ولاړه یې؟"

هغې موسکا وکړه او ویې ویل:

"باران دومره زیات شو چې نور مې تګ نه شوای کولی."

ایوب خپل چتر پورته کړ.

"که غواړې، تر کوره پورې به یوځای لاړ شو."

زرینې لږه شېبه چوپه شوه، بیا یې په نرم غږ وویل:

"مننه."

دواړه د یوه چتر لاندې روان شول. باران پر چتر ورو ورو ټکونه کول او د پټیو له منځه د اوبو نری غږ پورته کېده. د لارې اوږدوالي ته په کتو، دواړه کله ناکله د درسونو او راتلونکو هیلو په اړه خبرې کولې.

زرینې وویل:

"زه غواړم یوه ورځ ښوونکې شم."

ایوب په حیرانتیا ورته وکتل.

"ولې ښوونکې؟"

"ځکه چې غواړم زموږ د کلي نجونې هم زده کړې وکړي او خپلې هیلې پوره کړي."

ایوب موسک شو.

"نو زه باور لرم چې ته به حتماً بریالۍ شې."

د دې خبرې په اورېدو د زرینې پر مخ د خوښۍ رڼا خپره شوه. هغې د باران څاڅکو ته وکتل او بیا یې ورو وویل:

"کله کله د چا یوه ښه خبره د اوږدې مودې لپاره په زړه کې پاتې کېږي."

ایوب ځواب ور نه کړ، خو د هغه په زړه کې هم یوه نااشنا خوږه احساس راټوکېدلې وه.

کله چې د زرینې کور ته ورسېدل، باران ورو ورو کم شوی و. زرینې د دروازې مخې ته ودرېده او د مننې په ډول یې سر وخوځاوه.

"مننه ایوبه."

"هر وخت."

زرینې کور ته ننوته، خو له دروازې مخکې یې یو ځل بېرته شاته وکتل. ایوب لا هم هلته ولاړ و او د هغې د تګ ننداره یې کوله.

هغه شپه دواړه د باران د څاڅکو غږ اورېدل، خو د دوی په ذهنونو کې د ورځې هغه لنډه ملګرتیا بیا بیا راژوندۍ کېده.

دوام لري...