Sin Zoe

[ ស្រមោលស្នេហ៍ក្នុងទ្រុងមាស ]

ភាគទី ១៖ ខួរក្បាលលាក់ពិស និងបេះដូងលួចស្នេហ៍វ័យកុមារ
លី ឈីងហ្វុង គឺជាអ្នកប្រុសតូចនៃភូមិគ្រឹះត្រកូលលីដ៏មានអំណាច។ ខុសពីក្មេងដទៃ ឈីងហ្វុង មានខួរក្បាលឆ្លាតវៃលំដាប់អច្ឆរិយៈ និងមានការគិតស៊ីជម្រៅហួសអាយុ តែក៏មានមោទនភាពចំពោះវណ្ណៈអភិជនរបស់ខ្លួនខ្លាំងណាស់ដែរ។ នៅពេលគេអាយុ ១២ ឆ្នាំ មេការស្រីក្នុងផ្ទះបាយបាននាំក្មួយស្រីកំព្រាម្នាក់ឈ្មោះ ស៊ូ ឈីង អាយុ ៩ ឆ្នាំ មកសុំរស់នៅនិងជ្រកកោនជាមួយ។
ចាប់តាំងពីថ្ងៃដំបូង ឈីងហ្វុង បានប្រើខ្សែភ្នែកមុតស្រួចសម្លឹងធ្លុះដល់បំណងរបស់មនុស្សជុំវិញខ្លួន។ គេសន្និដ្ឋានដោយខួរក្បាលដ៏ត្រជាក់របស់គេថា ស៊ូ ឈីង និងមីង គឺជាអ្នកមកតោងទាមគ្រួសារគេដើម្បីលុយកាក់។ ដោយសារភាពឆ្លាតវៃបែបក្មេងមានគំនិតស៊ីជម្រៅ ឈីងហ្វុង មិនដែលធ្វើបាប ស៊ូ ឈីង បែបក្មេងមិនដឹងអីឡើយ តែគេប្រើចិត្តសាស្ត្រយ៉ាងមុតស្រួចដើម្បីគ្រប់គ្រង និងបង្អាប់តម្លៃនាង។
ចំណែកឯ ស៊ូ ឈីង វិញ នាងជាក្មេងស្រីដ៏ស្លូតត្រង់ បរិសុទ្ធ ដូចក្រដាសស។ ទោះជាត្រូវអ្នកប្រុសតូចធ្វើបាប និងនិយាយសម្តីត្រជាក់ៗដាក់យ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏រាល់ពេលដែលនាងឃើញគេអង្គុយអានសៀវភៅ បេះដូងដ៏ស្លូតត្រង់របស់នាងបានលួចស្រឡាញ់គេតាំងពីវ័យកុមារ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ស៊ូ ឈីង ដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ថានាងត្រឹមជាកូនអ្នកបម្រើ នាងមិនដែលហ៊ានគិតចង់ឈោងយកផ្កាយលើមេឃដូចជាគេឡើយ។ នាងសុខចិត្តយំសម្រក់ទឹកភ្នែកលាក់ខ្លួនក្នុងបន្ទប់ងងឹត អត់ធ្មត់នឹងការធ្វើបាបផ្លូវចិត្តពី ឈីងហ្វុង ដោយគ្រាន់តែចង់ឃើញមុខគេជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

ភាគទី ២៖ ទារុណកម្មលើរាងកាយ និងដំណក់ឈាមឥតព្រាងទុក
ពេលវេលាកន្លងហួសទៅយ៉ាងលឿន ទាំងពីរនាក់បានលូតលាស់ពេញរូបពេញរាង។ ឈីងហ្វុង ប្រើខួរក្បាលដ៏ឆ្លាតវៃរបស់គេ ឡើងគ្រប់គ្រងតំណែងជាអគ្គនាយកវ័យក្មេងដ៏មានឥទ្ធិពល បង្កើតអាណាចក្រជំនួញយ៉ាងរឹងមាំ ប៉ុន្តែចិត្តដាច់និងសាហាវព្រៃផ្សៃបំផុត។ ចំណែក ស៊ូ ឈីង ប្រែជាក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាត ទន់ភ្លន់ និងកាន់តែមានចិត្តស្លូតបូត។ ភាពស្រឡាញ់របស់នាងចំពោះគេកាន់តែស៊ីជម្រៅ តែនាងកាន់តែលាក់បាំង ព្រោះ ឈីងហ្វុង បានប្រើល្បិចបង្ខំ ស៊ូ ឈីង ឱ្យមកធ្វើជាអ្នកបម្រើផ្ទាល់ខ្លួននៅក្នុងបន្ទប់គេងរបស់គេ ដើម្បីងាយស្រួលគ្រប់គ្រងជីវិតនាង។
ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ស៊ូ ឈីង ត្រូវរងទារុណកម្មខាងរាងកាយយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរពី ឈីងហ្វុង។ ពេលគេមានសម្ពាធពីការងារ ឬមានរឿងមិនសប្បាយចិត្ត គេតែងតែមកគំហក ទាញសក់ ចាប់បោកនាងទៅលើគ្រែ និងបង្ខំរំលោភបំពានលើរាងកាយនាងទាំងគ្មានក្តីអាណិតអាសូរ៖

* «មិនស្រួលខ្លួន? ស្រីទាបថោកដូចជានាង មានសិទ្ធិប្រកែកជាមួយខ្ញុំតាំងពីពេលណា?» ឈីងហ្វុង គ្រហឹមដាក់មុខនាង មុននឹងបំពានរាងកាយនាងយ៉ាងឃោរឃៅ។

ស៊ូ ឈីង ត្រូវយំរហូតដល់អស់ទឹកភ្នែកជារៀងរាល់ថ្ងៃ រាងកាយនាងពេញដោយស្នាមជាំខៀវជាំខ្មៅ។ ដោយសារភាពស្លូតត្រង់ និងខ្វះការយល់ដឹងពីពិភពលោកខាងក្រៅ នាងមិនដែលគិត ឬដឹងទាល់តែសោះថាសកម្មភាពរបស់គេអាចធ្វើឱ្យនាងមានកូនបាន។ នាងមិនដែលគិតទុកមុនថារឿងនេះនឹងកើតឡើងក្នុងជីវិតឡើយ ហេតុនេះហើយទើបនាងមិនដែលគិតចង់ស្វែងរក ឬលេបថ្នាំការពារអ្វីទាំងអស់។ រហូតដល់ថ្ងៃមួយ នាងចាប់ផ្តើមចង្អោរ និងទន់ដៃទន់ជើង ទើបនាងដឹងទាំងតក់ស្លុតថា ខ្លួនឯងមានផ្ទៃពោះជាមួយបុរសដែលខ្លួនលួចស្រឡាញ់ ដោយគ្មានការត្រៀមចិត្តទុកជាមុនបន្តិចសោះ។ នាងភ័យផង អរផង ប៉ុន្តែសភាវគតិមាតាបង្ខំឱ្យនាងត្រូវលាក់បាំងរឿងនេះពី ឈីងហ្វុង ជាដាច់ខាត ព្រោះខ្លាចគេបង្ខំឱ្យនាងរំលូតកូនចោល។

ភាគទី ៣៖ ឧបាយកលជនទីបី
នៅក្នុងជីវិតរបស់ ឈីងហ្វុង មាននារីអភិជនម្នាក់ឈ្មោះ លីន សៀវម៉ី ដែលជាកូនស្រីអ្នកមានម្នាក់ព្យាយាមតាមស្រឡាញ់ និងចង់រៀបការជាមួយគេដើម្បីអំណាច។ ទោះបីជា ឈីងហ្វុង ដែលជាមនុស្សមានគំនិតស៊ីជម្រៅ មើលធ្លុះល្បិចកលច្រណែនឈ្នានីសរបស់ សៀវម៉ី ទាំងអស់ និងមិនដែលចាប់អារម្មណ៍ ឬផ្តល់តម្លៃឱ្យនាងសូម្បីតែបន្តិចក៏ដោយ ក៏ សៀវម៉ី មិនបោះបង់ឡើយ។ នាងបានដឹងថា ឈីងហ្វុង តែងតែហៅ ស៊ូ ឈីង ចូលបន្ទប់ ទើបនាងកើតចិត្តច្រណែននិងភ័យខ្លាចថាថ្ងៃណាមួយ ឈីងហ្វុង នឹងលង់ស្រឡាញ់ ស៊ូ ឈីង។
សៀវម៉ី បានរៀបល្បិចដាក់ថ្នាំបំពុលក្នុងអាហាររបស់លោកស្រីធំ រួចទម្លាក់កំហុសលើ ស៊ូ ឈីង ថាជាអ្នកធ្វើ។ មិនតែប៉ុណោះ នាងថែមទាំងជួលមនុស្សឱ្យមកចាប់ជម្រិត វាយដំ និងគំរាមកំហែង ស៊ូ ឈីង គ្រប់បែបយ៉ាង ដើម្បីបង្ខំឱ្យ ស៊ូ ឈីង ចាកចេញពីជីវិតរបស់ ឈីងហ្វុង ឱ្យខានតែបាន។

ភាគទី ៤៖ ការចាកចេញ និងការដឹងខ្លួននៃបេះដូង
ដោយសាររងសម្ពាធខ្លាំងពេកពី លីន សៀវម៉ី គួបផ្សំនឹងការធ្វើបាបរាងកាយមិនឈប់ឈររាល់ថ្ងៃពី ឈីងហ្វុង ព្រមទាំងចង់ការពារកូនក្នុងផ្ទៃដែលកើតឡើងទាំងចៃដន្យនេះ ស៊ូ ឈីង ដឹងខ្លួនថានាងមិនអាចនៅទីនេះបន្តទៀតបានទេ។ នាងមិនហ៊ានឈោងយកគេឡើយ ហើយពេលនេះនាងត្រូវតែការពារកូន ទើបនាងសម្រេចចិត្តលួចរត់ភៀសខ្លួនចាកចេញពីភូមិគ្រឹះទាំងយប់ យ៉ាងអាថ៌កំបាំងបំផុត ទាំងខ្លួនប្រាណទន់ជ្រាយនិងមានរបួស ដោយមិនបានបន្សល់ទុកតម្រុយអ្វីឡើយ សូម្បីតែរឿងមានផ្ទៃពោះក៏ ឈីងហ្វុង មិនដឹងដែរ។
បន្ទាប់ពី ស៊ូ ឈីង បាត់ខ្លួនមិនទាន់បានប៉ុន្មានថ្ងៃផង បេះដូងដ៏រឹងរូសរបស់ ឈីងហ្វុង ស្រាប់តែប្រែជាទទេស្អាត។ មនុស្សដែលធ្លាប់តែមានផែនការច្បាស់លាស់ និងមានគំនិតមុតស្រួចគ្រប់រឿង បែរជាបាត់បង់ម្ចាស់ការទាំងស្រុង។ ផ្ទះដ៏ធំល្វឹងល្វើយប្រែជាត្រជាក់ស្រទំពេលគ្មានវត្តមាននាង។ នៅពេលនោះហើយ ទើបខួរក្បាលដ៏ឆ្លាតវៃរបស់គេវិភាគដឹងច្បាស់ថា ភាពស្អប់ខ្ពើមនិងការចង់គ្រប់គ្រងលើនាងកាលពីមុន វាមិនមែនជាការស្អប់ឡើយ តែវាជា «សេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត» ដែលគេមិនហ៊ានទទួលស្គាល់។ គេមិនអាចរស់នៅដោយគ្មានកែវភ្នែកស្លូតត្រង់របស់ ស៊ូ ឈីង បានឡើយ។ ឈីងហ្វុង ស្ទើរតែឆ្កួត គេវាយកម្ទេចរបស់របរក្នុងបន្ទប់ និងយំស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំងចំពោះទង្វើអាក្រក់របស់ខ្លួន។

ភាគទី ៥៖ វិនាសកម្មជនទីបី និងការពិតដ៏ភ្ញាក់ផ្អើលពេលជួបបេះដូង
ឈីងហ្វុង បានប្រើប្រាស់ខួរក្បាលដ៏ឆ្លាតវៃ និងអំណាចទាំងអស់ដែលមានដើម្បីតាមរក ស៊ូ ឈីង Gold។ គេបានស៊ើបដឹង និងប្រមូលភស្តុតាងរករឿងពិតនៅពីក្រោយការដាក់ថ្នាំបំពុលយ៉ាងលឿនបំផុត។ ដោយសារភាពខឹងសម្បារ ឈីងហ្វុង បានប្រើច្បាប់វាយបកទៅលើ លីន សៀវម៉ី យ៉ាងចាស់ដៃ។ ចុងក្រោយ សៀវម៉ី ត្រូវតុលាការកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគារអស់មួយជីវិត ទទួលកម្មផលដែលនាងបានសាង ក្រោមការរៀបចំសំណុំរឿងយ៉ាងហ្មត់ចត់របស់ ឈីងហ្វុង។
បន្ទាប់ពីតាមរកយ៉ាងលំបាកអស់រយៈពេលប្រហែលបីខែ ដោយប្រើការវិភាគពីទម្លាប់ និងកន្លែងដែលនាងអាចទៅលាក់ខ្លួន ឈីងហ្វុង បានប្រទះឃើញ ស៊ូ ឈីង នៅភូមិដាច់ស្រយាលមួយក្បែរមាត់សមុទ្រ។ ពេលដែលគេដើរចូលទៅជិត ភ្នែករបស់គេស្រាប់តែបើកធំៗទាំងតក់ស្លុត និងរំភើបជាពន់ពេក ព្រោះគេបានឃើញពោះរបស់នាងឡើងទុលបន្តិចទៅហើយ ដែលមើលទៅគឺមានផ្ទៃពោះបានប្រហែលជា បីទៅបួនខែ។ ឈីងហ្វុង ទើបតែដឹងនៅវិនាទីនេះឯងថា នាងមានកូនរបស់គេ។ គេបានរត់ទៅលុតជង្គង់ចុះផ្ទាល់នឹងដី ចាប់ឱបជើង ស៊ូ ឈីង ទាំងទឹកភ្នែកហូរជោកថ្ពាល់៖

* ឈីងហ្វុង៖ «ស៊ូ ឈីង... នាងមានកូនមែនទេ? នេះជាកូនរបស់ខ្ញុំ... ខ្ញុំសុំទោស! ខ្ញុំវាឆ្កួត ខ្ញុំវាល្ងង់ខ្លាំងណាស់ដែលធ្វើបាបនាងកន្លងមក! កុំរត់ចោលខ្ញុំអី... បើគ្មាននាងទេ ខ្ញុំរស់មិនខុសពីស្លាប់ឡើយ!»
* ស៊ូ ឈីង៖ (យកដៃរុញទ្រូងគេចេញទាំងទឹកភ្នែក) «អ្នកប្រុស លី... ហេតុអ្វីត្រូវតាមមកលងបន្លាចជីវិតខ្ញុំនិងកូនទៀត? ខ្ញុំខ្លាចហើយ... ខ្ញុំជាមនុស្សទាបថោក មិនសមនឹងអ្នកប្រុសទេ ខ្ញុំសូមអង្វរ ទៅវិញទៅ...»
* ឈីងហ្វុង៖ «មិនទេ ស៊ូ ឈីង! ខ្ញុំដឹងខុសហើយ Tailor-made។ កាលមុនមកពីខ្ញុំស្រឡាញ់នាងខ្លាំងពេក ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនហ៊ានទទួលស្គាល់ ទើបខ្ញុំធ្វើបាបនាងដើម្បីលាក់បាំងចិត្តខ្លួនឯង។ នាងមិនមែនជាមនុស្សទាបថោកទេ នាងជាម្ចាស់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ! ត្រឡប់ទៅផ្ទះយើងវិញណា ខ្ញុំនឹងមើលថែនាងនិងកូនឱ្យល្អបំផុត!»

ឃើញបុរសដែលមានគំនិតមុតស្រួច និងមានមោទនភាពខ្ពស់ បែរជាមកយំសោកអង្វរករនាងដូចមនុស្សអស់សង្ឃឹម បេះដូងដ៏ស្លូតត្រង់របស់ ស៊ូ ឈីង ក៏រលាយអស់ភាពខឹងកំហុស នាងយំឱបគេវិញទាំងក្តីរំភើប និងលើកលែងទោសឱ្យគេ។

ភាគទី ៦៖ ការត្រឡប់មកវិញ និងការប្រកាសរៀបការដ៏កក្រើក
ឈីងហ្វុង មិនបង្អង់យូរឡើយ គេបានបី ស៊ូ ឈីង ឡើងឡានប្រណីតដឹករក្សាយយ៉ាងថ្នម និងនាំនាងត្រឡប់មកភូមិគ្រឹះត្រកូលលីវិញភ្លាមៗ។ គ្រាន់តែមកដល់ផ្ទះភ្លាម ឈីងហ្វុង បានកោះហៅសមាជិកគ្រួសារ និងអ្នកកាសែតទាំងអស់ រួចធ្វើការប្រកាសជាសាធារណៈភ្លាមៗពីការរៀបការរវាងគេ និង ស៊ូ ឈីង៖

* «ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ស៊ូ ឈីង គឺជាភរិយាស្របច្បាប់តែមួយគត់របស់ខ្ញុំ លី ឈីងហ្វុង និងជាលោកស្រីធំនៃត្រកូលលី។ កូននៅក្នុងផ្ទៃរបស់នាង គឺជាអ្នកបន្តវេនតែម្នាក់គត់របស់ខ្ញុំ។ បើមានអ្នកណាហ៊ានមើលងាយ ឬធ្វើបាបនាង សូម្បីតែបន្តិច កុំបន្ទោសថាខ្ញុំចិត្តដាច់!»

ការប្រកាសនេះធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំង ឯម្តាយមីងរបស់ ស៊ូ ឈីង យំរំភើបចិត្តស្ទើរស្ទះដង្ហើម ព្រោះមិននឹកស្មានថាក្មួយស្រីស្លូតត្រង់របស់ខ្លួនអាចទទួលបានសេចក្តីសុខបែបនេះ។ ឈីងហ្វុង បានរៀបចំពិធីមង្គលការយ៉ាងអធិកអធមបំផុតដើម្បីផ្តល់កិត្តិយសដល់នាង។

ភាគទី ៧៖ ឈុតឆាកក្រេបទឹកឃ្មុំ (Honeymoon) នៅកោះឯកជន
បន្ទាប់ពីពិធីមង្គលការដ៏អធិកអធមត្រូវបានបញ្ចប់ ឈីងហ្វុង បាននាំ ស៊ូ ឈីង ទៅក្រេបទឹកឃ្មុំនៅលើកោះឯកជនមួយដែលមានសណ្ឋាគារវីឡាប្រណីតក្បែរមាត់សមុទ្រ។ ពេលនេះពោះរបស់ ស៊ូ ឈីង មានអាយុជិត ៥ ខែទៅហើយ នាងពាក់រ៉ូបពណ៌សទន់រលាស់ ឈរសម្លឹងមើលផ្ទៃមេឃ និងស្តាប់សំឡេងរលកបោកបក់ទាំងស្នាមញញឹមស្រស់ស្រាយ។
ភ្លាមៗនោះ ឈីងហ្វុង ដើរមកពីក្រោយ រួចលាតដៃធំៗរបស់គេមកឱបចង្កេះ ស៊ូ ឈីង ថ្នមៗ ដោយយកដៃទាំងពីរខ្ទប់ពីលើពោះរបស់នាង។ គេផ្អែកចង្ការបស់គេលើស្មារបស់នាង៖

* ឈីងហ្វុង៖ «អូនសម្លាញ់... ឈរយូរហត់ទេ? បងបារម្ភពីអូននិងកូនខ្លាំងណាស់។» (គេនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ខ្សឹបក្បែរត្រចៀកនាង)
* ស៊ូ ឈីង៖ (ងាកមុខមកញញឹមស្រទន់ សម្លឹងមើលកែវភ្នែកដ៏កក់ក្តៅរបស់គេ) «អូនមិនហត់ទេបង... នៅទីនេះខ្យល់អាកាសល្អណាស់។ អូនមិនដែលគិតថា ក្នុងជីវិតអូននឹងអាចមានថ្ងៃដ៏មានក្តីសុខបែបនេះឡើយ។»
* ឈីងហ្វុង៖ (កែវភ្នែករបស់គេប្រែជាមានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយបន្តិច គេឱនថើបថ្ពាល់នាងថ្នមៗ) «បងសុំទោសចំពោះរឿងអតីតកាល... ពីថ្ងៃនេះទៅ បងនឹងសងអូនវិញនូវសេចក្តីស្រឡាញ់ទ្វេដង។ ជីវិតដែលនៅសល់របស់ លី ឈីងហ្វុង គឺជារបស់ ស៊ូ ឈីង តែម្នាក់គត់។»
* ស៊ូ ឈីង៖ (យកដៃតូចៗរបស់នាងទៅអង្អែលមុខរបស់គេ) «អូនលែងគិតរឿងអតីតកាលហើយ... ពេលនេះអូនដឹងត្រឹមថា អូនស្រឡាញ់បង ហើយបងក៏ស្រឡាញ់អូននិងកូន... ប៉ុណ្ណឹងគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អូនហើយ។»

ឈីងហ្វុង ញញឹមយ៉ាងមានក្តីសុខ គេបង្វិលខ្លួន ស៊ូ ឈីង ឱ្យមកទល់មុខ រួចឱនទៅថើបបបូរមាត់របស់នាងយ៉ាងវែងឆ្ងាយ និងពោរពេញដោយភាពផ្អែមល្ហែម និងការថ្នាក់ថ្នម។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យរៀបលិចពណ៌មាសបានជះមកលើពួកគេទាំងពីរ បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏រ៉ូមែនទិកបំផុត។

ភាគបញ្ចប់៖ ការសម្រាលកូន និងសុភមង្គលពិតប្រាកដ
ពេលវេលាកន្លងទៅជាច្រើនខែ ស៊ូ ឈីង ក៏ឈឺពោះសម្រាលនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យលំដាប់ខ្ពស់។ នៅក្នុងបន្ទប់សម្រាល ឈីងហ្វុង មិនព្រមចេញទៅក្រៅឡើយ គេឈរក្បែរគ្រែ ចាប់ដៃ ស៊ូ ឈីង ជាប់មិនលែង ទឹកមុខរបស់គេភ័យនិងបារម្ភខ្លាំងបំផុត៖

* ស៊ូ ឈីង៖ «អូយ... ឈឺណាស់... បង... អូនឈឺខ្លាំងណាស់...» (នាងច្របាច់ដៃគេស្ទើរតែបាក់ទាំងទឹកភ្នែកហូរ)
* ឈីងហ្វុង៖ (យកកន្សែងជូតញើសឱ្យនាង ទឹកភ្នែកគេហូរមកជាមួយ) «អូនសម្លាញ់ អត់ធ្មត់បន្តិចណា! បងនៅទីនេះ... បងនៅជាមួយអូនជានិច្ច។ បងសុំទោសដែលធ្វើឱ្យអូនត្រូវឈឺចាប់ដល់ថ្នាក់នេះ។»

ស៊ូ ឈីង បិទភ្នែកខំប្រឹងបញ្ចេញកម្លាំងចុងក្រោយយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេងយំយ៉ាងខ្លាំងរបស់ទារកបានបន្លឺឡើងពេញបន្ទប់៖ «អ៊ែក... អ៊ែក...» គ្រូពេទ្យបានប្រកាសថាជាកូនប្រុសដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងមានសុខភាពល្អ។ ឈីងហ្វុង ឱនទៅថើបថ្ងាស ស៊ូ ឈីង ទាំងទឹកភ្នែក៖

* ឈីងហ្វុង៖ «អរគុណណាអូនសម្លាញ់... អរគុណដែលផ្តល់កូនដ៏មានតម្លៃដែលកើតឡើងពីបេះដូងបរិសុទ្ធរបស់អូនឱ្យបង។ ពីថ្ងៃនេះទៅ បងសន្យាថានឹងមិនឱ្យអូនត្រូវស្រក់ទឹកភ្នែកដោយសារការឈឺចាប់ទៀតឡើយ Tailor-made សេចក្តីសុខជូនអូន។ បងស្រឡាញ់អូន...»

ស៊ូ ឈីង ញញឹមទាំងអស់កម្លាំង ទឹកភ្នែកដែលហូរមកលើកនេះ មិនមែនជាទឹកភ្នែកឈឺចាប់ដូចកាលពីមុនទៀតឡើយ ប៉ុន្តែវាជាទឹកភ្នែកនៃក្តីសុខ និងសុភមង្គល។ ផ្កាយដែលនាងមិនហ៊ានឈោងយកកាលពីក្មេង ពេលនេះបានចុះមកស្ថិតក្នុងដៃរបស់នាងហើយ។ ពួកគេបានបន្តបង្កើតគ្រួសារដ៏កក់ក្តៅ និងរស់នៅជាមួយគ្នាយ៉ាងមានសុភមង្គលជារៀងរហូត បំភ្លេចចោលនូវរាល់ការឈឺចាប់ក្នុងអតីតកាល។
------------------------------

និពន្ធនឹងរក្សាសិទ្ធិដោយ : សុីន ស្សូអុី

[ ភ្លើងគំនុំក្នុងតំណក់ទឹកភ្នែក ]

ភាគទី ១៖ ផេះផង់នៃគ្រួសារសុភ័ក្ត្រ

រាត្រីខែប្រាំងក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញកាលពីដប់ឆ្នាំមុន មិនបាននាំមកនូវភាពត្រជាក់ត្រជុំឡើយ បែរជាបង្កប់ដោយភាពអាប់អួរខុសធម្មតា។ នៅខាងក្នុងផ្ទះវីឡាពីរជាន់ដ៏សាមញ្ញមួយ យុវតី មីនា ក្នុងវ័យដប់ប្រាំឆ្នាំ កំពុងអង្គុយមើលសៀវភៅមេរៀនត្រៀមប្រលង។ រំពេចនោះ សំឡេងហ្វ្រាំងឡានប៉ូលីសជាច្រើនគ្រឿងបានបន្លឺឡើងយ៉ាងខ្លាំងនៅមុខផ្ទះ តាមមកដោយសំឡេងធាក់ទ្វារឈើហែកចេញជាពីរ។
«លោក សុភ័ក្ត្រ លោកត្រូវជាប់ចោទពីបទកែបន្លំឯកសារសាធារណៈ និងកិបកេងប្រាក់ក្រុមហ៊ុនចំនួនប្រាំលានដុល្លារ!» សំឡេងមន្ត្រីប៉ូលីសបន្លឺឡើងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។
ឪពុករបស់មីនា គឺលោក សុភ័ក្ត្រ ដែលជាបុរសស្លូតត្រង់ម្នាក់ ឡើងមុខស្លេកស្លាំង៖ «មិនពិតទេលោក! ខ្ញុំមិនដែលបានធ្វើរឿងបែបនេះឡើយ! ឯកសារទាំងអស់នោះគឺ...» មិនទាន់នឹងនិយាយចប់ផង ដៃទាំងពីររបស់គាត់ត្រូវគេទាញទៅចងខ្នោះដែកត្រជាក់រងំ។
ម្តាយរបស់មីនា រត់ទៅឱបជើងប៉ូលីសទាំងទឹកភ្នែកហូរស្រក់៖ «សូមមេត្តាផងលោក! ប្តីខ្ញុំជាមនុស្សស្មោះត្រង់ណាស់ គាត់ត្រូវគេបង្កាច់បង្ខូចទេ!»
មីនា រត់ទៅឱបឪពុកទាំងយំស្រែក កែវភ្នែកដ៏កំសត់របស់នាងងាកទៅឃើញបុរសម្នាក់ទៀតដែលដើរចូលមកតាមក្រោយប៉ូលីស។ បុរសនោះគឺ លោក សក្ដិ ដែលជាមិត្តភក្តិរួមអាជីព និងជាដៃគូររកស៊ីដ៏ជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់ឪពុកនាង។ លោកសក្ដិឈរសម្លឹងមើលទិដ្ឋភាពនោះដោយខ្សែភ្នែកត្រជាក់ និងមានស្នាមញញឹមចុងមាត់យ៉ាងអាថ៌កំបាំង។
«សក្ដិ... ឯងជាអ្នកធ្វើមែនទេ? ហេតុអ្វីឯងក្បត់យើង?» លោកសុភ័ក្ត្រស្រែកសួរទាំងឈឺចាប់។
លោកសក្ដិដើរមកជិត រួចខ្សឹបដាក់ត្រចៀកតិចៗ៖ «នៅក្នុងលោកនេះ គ្មានមិត្តរហូតទេ សុភ័ក្ត្រ មានតែផលប្រយោជន៍ប៉ុណ្ណោះ។ ក្រុមហ៊ុននេះគួរតែជារបស់យើងតែម្នាក់ឯង»។
ក្រោយព្រឹត្តិការណ៍យប់នោះ ពិភពលោករបស់ មីនា បានរលាយបាត់បង់អស់។ ឪពុករបស់នាងត្រូវបានតុលាការកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគាររយៈពេលវែង។ ដោយសារភាពអយុត្តិធម៌ និងការរស់នៅក្នុងបន្ទប់ឃុំឃាំងដ៏ចង្អៀត គាត់បានធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ហើយស្លាប់បន្ទាប់ពីជាប់ឃុំបានត្រឹមតែប្រាំមួយខែ។ ម្តាយរបស់មីនា ដែលមានជំងឺបេះដូងស្រាប់ មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងទុក្ខសោកដ៏ធំធេងនេះបាន ក៏បានគាំងបេះដូងស្លាប់តាមក្រោយក្នុងផ្ទះជួលដ៏តូចមួយ។
មីនា ក្លាយជាក្មេងកំព្រាគ្មានទីពឹង ត្រូវគេបញ្ជូនទៅរស់នៅក្នុងមណ្ឌលកុមារកំព្រាដាច់ស្រយាលមួយ។ រាល់យប់ នាងតែងតែយកដៃខាំបបូរមាត់ខ្លួនឯងដើម្បីកុំឱ្យសំឡេងយំរំខានអ្នកដទៃ។ ទឹកភ្នែកដែលហូរស្រក់ចុះមក រាល់តំណក់បានប្រែជាភ្លើងគំនុំដ៏ក្តៅគគុកនៅក្នុងបេះដូង។ នាងសម្លឹងមើលទៅលើមេឃងងឹត រួចសច្ចាជាមួយព្រលឹងជោគវាសនាថា៖ «លោកសក្ដិ លោកឯងបានបំផ្លាញគ្រួសារខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់។ ខ្ញុំ មីនា ម្នាក់នេះ សន្យាថានឹងត្រឡប់ទៅវិញដើម្បីយកគ្រប់យ៉ាងរបស់លោកឯងមកវិញ ទោះបីជាត្រូវលក់ព្រលឹងឱ្យអារក្សក៏ដោយ!»
------------------------------
ភាគទី ២៖ ការត្រឡប់មកវិញ និងនុយស្នេហា

ដប់ឆ្នាំក្រោយមក... ទីក្រុងភ្នំពេញបានប្រែប្រួលមុខមាត់ថ្មី ពោរពេញដោយអគារខ្ពស់ៗស្កឹមស្កៃ។ នៅក្នុងពិធីសម្ពោធពិព័រណ៍ម៉ូដសម្លៀកបំពាក់លំដាប់អន្តរជាតិមួយ គ្រប់គ្នាកំពុងតែជជែកគ្នាយ៉ាងកុះករពីអ្នករចនាម៉ូដវ័យក្មេងម្នាក់ដែលទើបតែត្រឡប់មកពីប្រទេសបារាំង នាងមានឈ្មោះថា មីនា។
ពេលនេះ មីនា មិនមែនជាក្មេងស្រីទន់ជ្រាយកាលពីដប់ឆ្នាំមុនទៀតឡើយ។ នាងមានសម្រស់ស្អាតដាច់គេ រូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ និងមានខ្សែភ្នែកដ៏មានមន្តស្នេហ៍ដែលអាចអន្ទងចិត្តមនុស្សប្រុសគ្រប់រូប។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនាងកំពុងផ្តោតអារម្មណ៍មិនមែនជាភាពល្បីល្បាញនោះទេ គឺបុរសម្នាក់ដែលកំពុងដើរចូលមកក្នុងពិធី។
បុរសនោះឈ្មោះ សិលា កូនប្រុសទោលរបស់លោកសក្ដិ។ សិលា ជាយុវជនម្នាក់ដែលមានមុខមាត់សង្ហា ចរិតថ្នមទន់ភ្លន់ និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុនអចលនទ្រព្យបន្តពីឪពុក។ ខុសពីឪពុកដែលមានចិត្តលោភលន់ សិលា ជាមនុស្សដែលចូលចិត្តជួយសង្គម និងមានបេះដូងបរិសុទ្ធ។
មីនា រៀបចំឥរិយាបថ រួចដើរកាត់ពីមុខ សិលា ដោយធ្វើជាជ្រុះសៀវភៅកត់ត្រាតូចមួយ។ សិលា អោនរើសឱ្យ រួចហុចទៅនាង៖ «អ្នកនាង ជ្រុះសៀវភៅ...»។
នៅពេល សិលា ងើបមុខឡើងភ្នែករបស់គេបានប្រសព្វនឹងកែវភ្នែកដ៏មុតស្រទន់របស់ មីនា បេះដូងរបស់គេហាក់ដូចជាងឿងឆ្ងល់ និងលោតខុសចង្វាក់ភ្លាមៗ។ មីនា ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម រួចពោលថា៖ «អរគុណលោកខ្លាំងណាស់... ខ្ញុំទើបតែមកពីបរទេស មិនសូវស្គាល់គេឯងទេ តែមិននឹកស្មានថាបានជួបលោក សិលា ដ៏ល្បីឈ្មោះសោះ»។
ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះមក ផែនការរបស់ មីនា បានដំណើរការយ៉ាងរលូន។ នាងបានប្រើប្រាស់ភាពឆ្លាតវៃ បង្កើតឱកាសការងារដើម្បីបាននៅក្បែរ សិលា។ នាងធ្វើជាមនុស្សស្រីដែលយល់ចិត្តគេគ្រប់រឿង ស្តាប់រាល់ការលំបាកក្នុងចិត្តរបស់គេ និងតែងតែផ្តល់កម្លាំងចិត្តឱ្យគេជានិច្ច។ សិលា ដែលជាមនុស្សឯកោក្នុងពិភពជំនួញ បានលង់ស្រឡាញ់ មីនា យ៉ាងងប់ងល់។ គេគិតថា មីនា គឺជាទេវតាដែលព្រះប្រគល់ឱ្យគេដើម្បីមើលថែជីវិតរបស់គេ។

ថ្ងៃមួយ សិលា បាននាំ មីនា ទៅជួបឪពុករបស់គេនៅភូមិគ្រឹះ។ លោកសក្ដិ ពេលនេះមានវ័យចំណាស់ខ្លាំង និងត្រូវអង្គុយលើរទេះរុញដោយសារជំងឺស្លាប់មួយចំហៀងខ្លួន។ ពេល មីនា ដើរចូលទៅដល់ ភ្នែករបស់នាងប្រែជាក្តៅភ្នែកភ្លាមៗពេលឃើញមុខសត្រូវចាស់ ប៉ុន្តែនាងបានសម្រួលអារម្មណ៍យ៉ាងលឿន។
«លោកប៉ា នេះគឺ មីនា មនុស្សស្រីដែលកូនតែងតែប្រាប់លោកប៉ា» សិលា ណែនាំទាំងញញឹម។
លោកសក្ដិសម្លឹងមើលមុខ មីនា ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ស្រដៀងៗ ប៉ុន្តែដោយសារដប់ឆ្នាំកន្លងផុតទៅ មីនា ប្រែប្រួលសម្រស់ខ្លាំង ទើបគាត់នឹកមិនឃើញ៖ «ល្អណាស់... កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមិនដែលស្រឡាញ់អ្នកណាខ្លាំងបែបនេះទេ។ មីនា អើយ មើលថែវាផងណា»។
មីនា លុតជង្គង់ចុះ កាន់ដៃចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់លោកសក្ដិ រួចឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមបង្កប់ពិសពុល៖ «ចា លោកពូ... ខ្ញុំនឹង 'មើលថែ' គ្រួសារនេះឱ្យបានល្អបំផុត មិនឱ្យខកបំណងឡើយ»។
------------------------------
ភាគទី ៣៖ ពិធីការ និងការទម្លាយការពិត

ពេលវេលាកាន់តែខិតជិតមកដល់ សិលា បានសុំ មីនា រៀបការ ហើយនាងក៏បានយល់ព្រមភ្លាមៗ ព្រោះនេះជាឱកាសចុងក្រោយនៃផែនការសងសឹក។ ក្នុងកំឡុងពេលរៀបចំពិធីការ មីនា បានលួចប្រើប្រាស់ទូរស័ព្ទ និងកុំព្យូទ័ររបស់ សិលា ដើម្បីចូលទៅយកឯកសារសម្ងាត់ស្តីពីការកែបន្លំគម្រោងដីធ្លីថ្មី និងការគេចពន្ធរាប់លានដុល្លាររបស់ក្រុមហ៊ុនលោកសក្ដិ។ នាងបានផ្ញើភស្តុតាងទាំងអស់នោះទៅកាន់អគ្គស្នងការដ្ឋានប៉ូលីសជាតិ និងស្ថាប័នព័ត៌មានធំៗ ដោយកំណត់ពេលវេលាឱ្យផ្ទុះឡើងចំថ្ងៃរៀបការ។
ថ្ងៃមង្គលការដ៏ធំប្រចាំឆ្នាំបានឈានមកដល់។ សាលពិធីនៃសណ្ឋាគារលំដាប់ផ្កាយប្រាំ ត្រូវបានតុបតែងដោយផ្កាស្រស់ពណ៌ស និងភ្លើងពណ៌មាសយ៉ាងប្រណិត។ ភ្ញៀវកិត្តិយស មន្ត្រីធំៗ និងអ្នកជំនួញរាប់រយនាក់បានមកចូលរួមយ៉ាងកុះករ។
សិលា ឈរនៅលើឆាកក្នុងឈុតអាវធំពណ៌ខ្មៅយ៉ាងសង្ហា ចំណែក មីនា ដើរចូលមកយឺតៗក្នុងរ៉ូបកូនក្រមុំពណ៌សវែងអន្លាយ ស្អាតដូចទេពអប្សរ។ សិលា សម្លឹងមើលនាងដោយភ្នែកពោរពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ និងក្តីរំភើប។ គេហុចដៃទៅទទួលនាង រួចខ្សឹបថា៖ «អូនស្អាតខ្លាំងណាស់ មីនា ថ្ងៃនេះបងជាមនុស្សដែលមានសេចក្តីសុខបំផុតក្នុងលោក»។
ប៉ុន្តែខណៈពេលដែលលោកអាចារ្យរៀបនឹងប្រកាសសច្ចាប្រណិធាន ស្រាប់តែភ្លើងក្នុងសាលទាំងមូលបានរលត់ រួចផ្ទាំងទូរទស្សន៍ LED ដ៏ធំនៅពីក្រោយឆាកបានភ្លឺឡើង។ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាវីដេអូស្នេហារបស់ពួកគេទេ... វាជាវីដេអូភស្តុតាងខ្មៅងងឹត។ រូបភាពឯកសារក្លែងបន្លំ សំឡេងថតសម្ងាត់ដែលលោកសក្ដិនិយាយពីការក្បត់លោកសុភ័ក្ត្រកាលពីដប់ឆ្នាំមុន និងឯកសារពុករលួយថ្មីៗរបស់ក្រុមហ៊ុននាពេលបច្ចុប្បន្ន ត្រូវបានបង្ហាញឡើងយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។
សំឡេងអ្នកកាសែតចាប់ផ្តើមឆោឡោ ភ្លើង Flash ពីកាមេរ៉ារាប់រយគ្រឿងបានបាញ់ចាំងមកលើឆាក។ រំពេចនោះ កម្លាំងប៉ូលីសមួយក្រុមធំបានដើរសម្រុកចូលមកក្នុងសាលពិធី។
«លោកសក្ដិ និងលោកសិលា លោកទាំងពីរត្រូវជាប់ចោទពីបទកែបន្លំឯកសារសាធារណៈ កិបកេងប្រាក់រដ្ឋ និងអំពើពុករលួយ!» សំឡេងប៉ូលីសបន្លឺឡើងតាមមេក្រូ។
លោកសក្ដិដែលអង្គុយលើរទេះរុញនៅខាងក្រោមឆាក ឮហើយរន្ធត់ចិត្តខ្លាំងពេក រហូតដល់គាំងបេះដូង ធ្លាក់ពីលើរទេះរុញដួលសន្លប់ស្តូកស្តឹង ឈាមហូរតាមមាត់។ សិលា ស្លន់ស្លោរត់ចុះពីលើឆាកទៅឱបឪពុកទាំងទឹកភ្នែក៖ «លោកប៉ា! លោកប៉ា! ឆាប់ឡើង! ឡានពេទ្យ... ជួយហៅឡានពេទ្យផង!»
គេងាកមកមើល មីនា ដែលកំពុងដើរចុះពីលើឆាកយឺតៗ។ មីនា ដោះស្បៃគ្របមុខក្រវែងចោលទៅលើដី ខ្សែភ្នែករបស់នាងដែលធ្លាប់តែទន់ភ្លន់ ប្រែជាត្រជាក់ស្រទន់ដូចទឹកកក និងពោរពេញដោយភាពឈ្នះ៖ «មិនបាច់ហៅទេ សិលា... នេះជាផលកម្មដែលឪពុករបស់លោកត្រូវទទួល!»
សិលា សម្លឹងមើលនាងទាំងមិនជឿនឹងភ្នែក៖ «មីនា... នេះមានន័យថាម៉េច? ហេតុអ្វីអូនធ្វើបែបនេះ?»
«ពីព្រោះខ្ញុំជាកូនស្រីរបស់ លោក សុភ័ក្ត្រ បុរសដែលឪពុករបស់លោកបានបង្កាច់បង្ខូចរហូតដល់ស្លាប់ក្នុងគុកកាលពីដប់ឆ្នាំមុន!» មីនា ស្រែកដាក់មុខគេទាំងទឹកភ្នែកហូរ៖ «ដប់ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំរស់ក្នុងនរកគំនុំ រាល់ថ្ងៃខ្ញុំគិតតែពីរឿងបំផ្លាញគ្រួសារលោក! គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្វើដាក់លោក សេចក្តីស្រឡាញ់ដែលខ្ញុំផ្តល់ឱ្យលោក... គឺជារឿងកុហកទាំងអស់!»
សិលា ឮហើយដូចត្រូវរន្ទះបាញ់ចំកណ្តាលទ្រូង ធ្លាយបេះដូងជាបំណែកៗ។ គេមិនបានខឹងសម្បារ មិនបានជេរប្រទេច ឬស្ទុះមកធ្វើបាបនាងឡើយ។ គេគ្រាន់តែអង្គុយឱបសាកសពឪពុក សម្លឹងមើលនាងដោយខ្សែភ្នែកដែលខ្ទេចខ្ទាំ គ្មានសល់សូម្បីតែក្តីសង្ឃឹម។ គេពោលទាំងសំឡេងញ័រញាក់ និងខ្សឹបខ្សួលថា៖
«ប្រសិនបើការបំផ្លាញជីវិតបង និងគ្រួសារបង... វាអាចលុបលាងការឈឺចាប់ និងសងបំណុលឈាមក្នុងចិត្តរបស់អូនបាន... បងរីករាយនឹងទទួលយកវា មីនា។ ប៉ុន្តែអូនដឹងទេ? អ្វីដែលឈឺចាប់បំផុតសម្រាប់បង មិនមែនជាការបាត់បង់ទ្រព្យសម្បត្តិ កេរ្តិ៍ឈ្មោះ ឬការដែលត្រូវជាប់គុកឡើយ... គឺមនុស្សស្រីដែលបងស្រឡាញ់ ទុកចិត្ត និងត្រៀមខ្លួនលះបង់ជីវិតឱ្យម្នាក់នេះ... មិនដែលធ្លាប់មានចិត្តស្មោះចំពោះបងសូម្បីតែមួយវិនាទីឡើយ»។

ប៉ូលីសបានចូលមកគ្រាកសិលា ចេញទៅ ចំណែកគ្រូពេទ្យបានដឹកសាកសពលោកសក្ដិចេញទៅ។ មីនា ឈរតែម្នាក់ឯងកណ្តាលសាលពិធីដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ នាងរំពឹងថានាងនឹងសើចដោយក្តីសប្បាយចិត្តពេលឃើញសត្រូវរងទុក្ខ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាពេលនេះ ទ្រូងរបស់នាងកំពុងតែអួលណែន ឈឺចាប់ដូចមានកាំបិតរាប់ពាន់ដើមមកចាក់ទម្លុះ? នាងលុតជង្គង់ចុះលើដី ឱបមុខយំខ្សឹកខ្សួលយ៉ាងខ្លាំង... ទឹកភ្នែកសងសឹកបានក្លាយជាទឹកភ្នែកនៃភាពខកចិត្តខ្លួនឯង។
------------------------------
ភាគទី ៤៖ មនោសញ្ចេតនាចុងក្រោយ និងការចាប់ផ្តើមថ្មី

មួយឆ្នាំកន្លងផុតទៅយ៉ាងស្ងាត់ជ្រងំ...
ក្រោយព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃនោះ ក្រុមហ៊ុនរបស់លោកសក្ដិត្រូវបានក្ស័យធន និងត្រូវរឹបអូសទាំងស្រុង។ សិលា ត្រូវបានតុលាការដោះលែងឱ្យមានសេរីភាពវិញ ដោយសារពិនិត្យឃើញថាគេមិនមានការដឹងឮ ឬចូលរួមក្នុងអំពើពុករលួយរបស់ឪពុកឡើយ។ ក្រោយចេញពីតុលាការ សិលា បានលក់ទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួនទាំងអស់ដែលសេសសល់ដើម្បីយកទៅសងបំណុលបុគ្គលិក រួចគេក៏បានបាត់ខ្លួនភៀសខ្លួនចាកចេញពីទីក្រុងភ្នំពេញដោយគ្មាននរណាដឹងដំណឹង។
ចំណែក មីនា នាងទទួលបានផ្ទះ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ឪពុកនាងមកវិញទាំងស្រុង។ នាងរស់នៅក្នុងភូមិគ្រឹះដ៏ធំទូលាយស្កឹមស្កៃ ប៉ុន្តែវាជាផ្ទះដែលគ្មានវិញ្ញាណ គ្មានភាពកក់ក្តៅ។ រាល់យប់ នាងមិនអាចគេងលក់ឡើយ ឱ្យតែបិទភ្នែក នាងតែងតែឃើញកែវភ្នែកដ៏ឈឺចាប់របស់ សិលា និងឮពាក្យសម្តីចុងក្រោយរបស់គេ។
នាងទើបតែដឹងខ្លួនច្បាស់ថា នៅក្នុងល្បែងសងសឹកនេះ នាងជាអ្នកចាញ់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ នាងបានលង់ស្រឡាញ់ សិលា ដោយមិនដឹងខ្លួន តាំងពីពេលណា ក៏នាងមិនដឹងដែរ។ សេចក្តីល្អ និងភាពស្មោះត្រង់របស់គេបានរលាយចូលក្នុងបេះដូងនាងបាត់ទៅហើយ។ ភ្លើងគំនុំបានរលត់ទៅវិញមែន តែវាបានដុតបំផ្លាញក្តីសុខក្នុងជីវិតនាងអស់គ្មានសល់។
ដោយមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការបន្ទោសខ្លួនឯង និងភាពឯកោបាន មីនា បានសម្រេចចិត្តបោះបង់ការងារនៅទីក្រុង រួចចំណាយពេលជាច្រើនខែដើម្បីដើរតាមរក សិលា។ នាងធ្វើដំណើរពីខេត្តមួយទៅខេត្តមួយ សួរនាំមនុស្សគ្រប់គ្នា រហូតដល់ថ្ងៃមួយ នាងបានដឹងថា គេបានទៅរស់នៅភូមិដាច់ស្រយាលមួយនៅជើងភ្នំក្នុងខេត្តរតនគិរី។
មីនា បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីនោះទាំងលំបាក។ នៅក្រោមដើមឈើធំមួយក្បែរសាលារៀនឈើតូចមួយដែលទើបតែសាងសង់ថ្មី នាងបានឃើញ សិលា កំពុងអង្គុយនៅលើបង់ឈើ បង្រៀនក្មេងៗជនជាតិភាគតិចឱ្យចេះអានអក្សរ និងគូររូបភាព។ គេមើលទៅស្គមជាងមុន ស្លៀកពាក់អាវសាមញ្ញពណ៌ស្រអាប់ ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែករបស់គេមើលទៅមានភាពស្ងប់សុខ និងមានស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ជូនក្មេងៗ។
មីនា ដើរចូលទៅជិតយឺតៗ ជំហានជើងនាងញ័រញាក់ ទឹកភ្នែកហូរហាមស្រក់ចុះមកលើថ្ពាល់មិនអាចហាមឃាត់បាន។ ក្មេងៗឃើញមនុស្សប្លែកមុខក៏រត់ចូលក្នុងថ្នាក់ បន្សល់ទុកតែពួកគេទាំងពីរនាក់ ឈរសម្លឹងមុខគ្នាចំកណ្តាលខ្យល់ដកដង្ហើមនៃធម្មជាតិ។
សិលា ងើបមុខឡើងសម្លឹងមើលនាង។ គេមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលក្នុងកែវភ្នែកបន្តិច ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់វិញ។ គេមិនបានរត់គេច ឬបង្ហាញភាពក្រោធខឹងឡើយ។
មីនា ទ្រាំមិនបានក៏លុតជង្គង់ចុះនៅលើដីខ្សាច់ ឱបមុខយំខ្សឹកខ្សួលអួលដើមក៖ «សិលា... ខ្ញុំសុំទោស... ខ្ញុំសុំទោសចំពោះគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំបានធ្វើដាក់លោក និងគ្រួសារ។ ខ្ញុំដឹងថាពាក្យសុំទោសរបស់ខ្ញុំវាមិនអាចដូរយកជីវិតលោកប៉ារបស់លោកមកវិញបានទេ វាមិនអាចលុបលាងការឈឺចាប់ដែលខ្ញុំបង្កឡើងបានឡើយ... ប៉ុន្តែ... មួយឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំរស់ដូចមនុស្សស្លាប់គ្មានវិញ្ញាណ។ ខ្ញុំដឹងខ្លួនហើយថា... ខ្ញុំពិតជាស្រឡាញ់លោកខ្លាំងណាស់ សិលា...»
សិលា សម្លឹងមើលនារីដែលធ្លាប់តែមានមោទនភាព និងភាពរឹងរូស ពេលនេះកំពុងតែយំសោកសុំទោសគេដូចក្មេងស្រីម្នាក់។ គេដកដង្ហើមធំវែង រួចដើរមកជិត អោនចុះហុចកន្សែងដៃតូចមួយឱ្យនាង មុននឹងនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់៖
«ក្រោកឡើងមក មីនា កុំធ្វើបែបនេះអី»។
គេជួយគ្រានាងឱ្យក្រោកឈរយឺតៗ រួចសម្លឹងចំកែវភ្នែកដែលជោកជាំដោយទឹកភ្នែករបស់នាង៖ «អតីតកាល... វាបានកន្លងហួសទៅហើយ មីនា។ ភ្លើងគំនុំបានដុតបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាងអស់ហើយ ទោះយើងយំសោក ឬខឹងស្អប់គ្នាទៀត ក៏មិនអាចកែប្រែអ្វីបានដែរ។ លោកប៉ារបស់ខ្ញុំ គាត់បានសាងកម្មពៀរកាលពីមុន ហើយគាត់ក៏បានទទួលលទ្ធផលរួចរាល់ហើយ។ ពេលនេះ ក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំគ្មានគំនុំ គ្មានការខឹងស្អប់អ្វីទៀតឡើយ... សល់តែបេះដូងដែលទទេស្អាត និងស្ងប់ស្ងាត់...»
សិលា ញញឹមតិចៗ ទឹកភ្នែករបស់គេក៏ស្រក់មកដែរ គេលូកដៃទៅជូតទឹកភ្នែកលើថ្ពាល់របស់ មីនា ថ្នមៗ៖ «បើអូនពិតជាព្រមលះបង់ស្រមោលអតីតកាលដ៏ខ្មៅងងឹតនោះចោលមែន... ចូរយើងចាប់ផ្តើមដាំដើមឈើនៃក្តីស្រឡាញ់ និងការអភ័យទោសឡើងវិញជាមួយគ្នាទៅ តើល្អទេ? ទីនេះខ្វះគ្រូបង្រៀនណាស់ បើអូនព្រមរស់នៅទីនេះជាមួយបង...»
មីនា ងើបមុខឡើងទាំងញញឹមក្នុងតំណក់ទឹកភ្នែក នាងងក់ក្បាលយល់ព្រមទាំងក្តីរំភើប រួចស្ទុះទៅឱប សិលា យ៉ាងណែន។ សិលា ក៏លូកដៃទៅឱបក្រសោបនាងវិញដោយភាពកក់ក្តៅ។
នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃរៀបលិចដ៏ស្រទន់ពណ៌មាសនៃទឹកដីភូមិភាគឦសាន ភ្លើងគំនុំដែលធ្លាប់តែឆេះរោលរាលអស់រយៈពេលដប់ឆ្នាំ ត្រូវបានរលត់ទៅវិញយ៉ាងខ្លី ដោយសារតែតំណក់ទឹកភ្នែកនៃក្តីស្រឡាញ់ និងការអភ័យទោសពិតប្រាកដ។ ពួកគេដឹងថា ផ្លូវដើរខាងមុខប្រហែលជាត្រូវចំណាយពេលព្យាបាលរបួសចិត្តរៀងៗខ្លួន ប៉ុន្តែវាជាការចាប់ផ្តើមថ្មីមួយដែលពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម

និងសុភមង្គលដ៏ពិតប្រាកដ។
------------------------------
និពន្ធដោយ÷ សុីនស្សូអុី

អរគុណអ្នកទាំងអស់គ្នាសម្រាប់ការអាន🩷🫶🏻🌸

សួស្តីបងៗនេះជាអាខោន Facebook ខ្ញុំផ្ទាល់ណាច៎ា💟រាល់ការកម្មងឥវ៉ាន់ទាំងអស់ បងៗអាចធ្វើការ chat ចូល page ក៏បាន ឬក៏ បងៗអាចធ្វើការ chat ចូលអាខោន Facebook ប្អូនផ្ទាល់ក៏បានដែរណាបងៗ❤️🌷
https://www.facebook.com/profile.php?id=100077719310379&mibextid=ZbWKwL

MBR shop welcome to my shop � Thank you everyone for supporting my shop ��
My contacts 0973451087

អាវswag សុីនចូលស្តុកហើយ សាច់ទំហំដូចរូប100%
អាវយឺតswagថៃសាច់cotton អីវាន់ថតផ្ទាល់ដូចរូប ស្អាតណាស់
✅1=6$
10អាវ45$
30-100ធូរម៉ង
Size 40_75kg

In stock ណាបងៗ😽
បងៗចង់បាន អាចធ្វើការដាក់កម្មងបានណាបងៗ💟🌷
មានដឹកជញ្ជូនគ្រប់ខេត្តក្រុងណាបងៗ❤️🫶🏻
លេខទូរស័ព្ទ : 0973451087

New collection 🆕
មានស្តុកណាបងៗ📦❤️
បងៗ ចង់បានអាចឆាតចូល page ទម្លាក់លេខ+ទីតាំងដើម្បីធ្វើការកម្មងណាបង💟🌷