Pa-O National Liberation Generation

ပအိုဝ်းအမျိုးသားလွတ်မြောက်ရေးအဖွဲ့ချုပ် (PNLO/PNLA) ၏ ဗဟိုကော်မတီမျက်နှာစုံညီအစည်းအဝေး (၀၈/၂၀၂၆) ထုတ်ပြန်ကြေညာချက်

-O National Liberation Generation
17.5.2026

သူတို့နဲ့ အတွေးမတူရင် နေရပ်လိပ်စာမေးမယ် ခြိမ်းခြောက်မယ် သတင်းတွေကို ပေါ်တင်လိမ်ညာတင်မယ် လူမျိုးရေးမှိုင်းတိုက်မယ် ပြီးရင် သူတို့ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ပြည်သူတွေကို စစ်သွေးကြွနေတဲ့ လက်အောက်ခံ ပသစ‌တွေကို ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ခိုင်းမယ် ဒီလောက်အတွေးအခေါ် လောက်ဘဲရှိတဲ့ ကောင်ကို နေရာတခုပေးတာဟာ အဖွဲ့စည်းတခုလုံးကို ပြည်သူတွေ အယုံကြည်မဲ့စေတယ်။
အခြေအနေ အချိန်အခါအရ နေရာပေးရမယ် ဆိုပေမဲ့ ခုအချိန်အခါအရတော့ ဘုရားငြမ်းကို ဖျက်သလို လုပ်သင့်နေပါပြီ။ pnoအဖွဲ့ထဲမှာ သူ့ထက် ပြောတတ် ဆိုတတ် ပညာတတ် ပြည်သူဆန္ဒကို အလေးထားတဲ့ လူတွေ တပုံတပင်ကြီးပါ ဒီလိုကောင်တွေအစား ပညာတတ်တဲ့ ‌ လူတော်တွေကို အစားထိုးစမ်းပါ ။ ဒီလို အောက်ခြေလွှတ်နေတဲ့ ကောင်ကို နေရာပေးတာ ဟာအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို ထိခိုက်စေတယ်။
သခင်ထက်ကျွန်က ပိုပြနေရင် တော်တာမဟုတ်ဘဲ၊ နုံတာဖြစ်တယ်။ ကြယ်ရော၊နေရော ကောင်းကင်မှာ ထွန်းလင်းကြတာချင်းတူပေမဲ့ ဘယ်ကြယ်ကမှ နေဝန်းအနား ရှိမနေပါဘူး။ နေအပူ ကြယ်မယူမိစေနဲ့။

ပြည်သူလုထုရဲ့ ဆန္ဒ သဘောထားကို လှောင်ရယ်၊ မျက်ကွယ်ပြုပြီး ကိုယ်ကျိုးအတွက် သခင်အားရ ကျွန်‌ပါးဝနေရင် တချိန်မှာ အသင်လုပ်ရပ်အတွက် ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ စဉ်းစားထားပေးတော့ ။

# # # # #မျင်ႏမိုရ်ႏပိုလီꩻ နောင်တောင်ꩻပေါက်

ဘာသာစကားပျောက်ကွယ်မှုနှင့် လူမျိုးတည်တံ့ရေး — ပအိုဝ်းလူမျိုးအတွက် သတိပေးသံ

တောင်ကြီးမြို့ပေါ်တွင် ယနေ့ခေတ်မှာ မြင်တွေ့နေရသော အခြေအနေတစ်ခုရှိသည်။ အဲဒါကတော့ ပအိုဝ်းလူမျိုးအများစုသည် မိမိတို့၏ မူလဘာသာစကားဖြစ်သော ပအိုဝ်းစကားကို မပြောဆိုတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိဘများကိုယ်တိုင်ကပင် မိမိတို့၏ ကလေးများနှင့် ဆက်သွယ်ရာတွင် ပအိုဝ်းစကားမသုံးဘဲ ဗမာစကားသာ အသုံးပြုနေကြသည်။ ဒီအခြေအနေဟာ သာမန်ဘာသာပြောင်းလဲမှုတစ်ခုသာမဟုတ်ဘဲ နောင်တချိန်တွင် လူမျိုးပျောက်ကွယ်နိုင်သည့် အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု၏ အစပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ဘာသာစကားဆိုတာ လူမျိုးတစ်မျိုးရဲ့ အသက်ရှူလေတစ်ခုလိုပဲဖြစ်သည်။ လူမျိုးတစ်မျိုးရှိနေဖို့အတွက် သမိုင်း၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ အစားအသောက်၊ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုတို့အပြင် အရေးကြီးဆုံးက ဘာသာစကားဖြစ်သည်။ ဘာသာစကားပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ လူမျိုး၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။

ဒီလိုအခြေအနေကို ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော လူမျိုးတစ်မျိုးရှိသည်။ အဲဒါကတော့ ဂျူးလူမျိုးဖြစ်သည်။ တစ်ခါတုန်းက ဂျူးလူမျိုးများသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ ပြန့်နှံ့နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏ မူလဘာသာစကားဖြစ်သော ဟီဘရူးကို နေ့စဉ်အသုံးမပြုတော့ကြပေ။ သူတို့သည် နေထိုင်ရာနိုင်ငံအလိုက် ဒေသဘာသာစကားများကို အသုံးပြုလာကြပြီး ဟီဘရူးဘာသာသည် ဘာသာရေးအတွက်သာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့ထဲမှ အချို့လူများက “ဘာသာပျောက်လျှင် လူမျိုးပျောက်မည်” ဆိုတဲ့ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဟီဘရူးဘာသာကို ပြန်လည်အသက်ဝင်စေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ မိသားစုအတွင်း ဟီဘရူးနဲ့သာ ပြောဆိုခြင်း၊ ကလေးများကို ဟီဘရူးနဲ့ သင်ကြားခြင်း၊ စာအုပ်များ၊ သတင်းစာများကို ဟီဘရူးဖြင့် ထုတ်ဝေခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဟီဘရူးဘာသာသည် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး ယနေ့တွင် တစ်နိုင်ငံလုံးအသုံးပြုသည့် ဘာသာစကားတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒီသင်ခန်းစာက ပအိုဝ်းလူမျိုးအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ယနေ့မှာ မိဘများက မိမိတို့၏ကလေးများကို ပအိုဝ်းစကားမပြောဘဲ ဗမာစကားသာ သုံးနေပါက နောက်တစ်ဆယ်နှစ်၊ နှစ်ဆယ်အတွင်း ပအိုဝ်းစကားကို ပြောနိုင်သူများ လျော့နည်းသွားမည်မှာ သေချာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘာသာစကားပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများမှာ ရှင်းလင်းသည်— မိသားစုအတွင်း ပအိုဝ်းစကားကို ပြန်လည်အသုံးပြုရမည်။ ကလေးများကို မိခင်ဘာသာဖြင့် ပထမဆုံးသင်ကြားပေးရမည်။ ပအိုဝ်းဘာသာဖြင့် စာအုပ်များ၊ သီချင်းများ၊ မီဒီယာများ ပိုမိုဖန်တီးရမည်။ လူငယ်များအနေဖြင့် မိမိတို့ဘာသာကို ဂုဏ်ယူသင့်သည်။

လူမျိုးတစ်မျိုး မပျောက်ကွယ်ချင်လျှင် ဘာသာစကားကို ကာကွယ်ရမည်။ ဂျူးလူမျိုးများက ဟီဘရူးဘာသာကို ပြန်လည်အသက်ဝင်စေခဲ့သလိုပင် ပအိုဝ်းလူမျိုးများလည်း မိမိတို့ဘာသာစကားကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်ကြပါစေ။

ဘာသာရှိမှ လူမျိုးရှိသည်။ ဘာသာပျောက်လျှင် လူမျိုးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။
ဒီလူက ဂျူးလူမျိုး ဟီဘရူးဘာသာစကားကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်တဲ့လူ